War on the Rocks, Güney Kore'nin 500 bin drone savaşçısı projesinin personel krizi ve Çin'e olan teknolojik bağımlılık nedeniyle yapısal sorunlar yaşadığını, hedeflerin mevcut şartlarda gerçekçi olmadığını yazdı.
ABD merkezli savunma ve strateji platformu War on the Rocks, Güney Kore’nin büyük ses getiren “500 bin drone savaşçısı” projesinin gerçekte ciddi yapısal krizlerle karşı karşıya olduğunu yazdı. Analize göre Seul yönetimi, Ukrayna savaşının değiştirdiği yeni savaş doktrinini hızla taklit etmeye çalışıyor. Ancak hem insan kaynağı hem de sanayi altyapısı bakımından büyük bir çıkmazın içine sürüklenmiş durumda.
Yazıda, özellikle Rusya-Ukrayna savaşının düşük maliyetli FPV kamikaze droneların savaş alanındaki etkisini dramatik biçimde artırdığı vurgulanıyor. Kuzey Kore’nin de bu süreci çok yakından izlediği, hatta binlerce askerini Ukrayna savaşına göndererek doğrudan saha deneyimi kazandığı belirtiliyor. Ukrayna’dan dönen bazı Kuzey Kore askerlerinin artık Pyongyang ordusunda eğitmen pozisyonlarına getirildiği ifade ediliyor.
Analize göre Pyongyang yönetimi, yalnızca 14 ay içinde “Harop tarzı” insansız hava araçlarından konteyner bazlı mobil drone fırlatma sistemlerine geçti. Bu durum Güney Kore’de alarm etkisi yarattı. Bunun üzerine Seul yönetimi, Eylül 2025’te 500 bin “drone savaşçısı” yetiştirme planını duyurdu. Program kapsamında zorunlu askerlik yapan her gencin drone pilotluğu eğitimi alması hedefleniyor.
Güney Kore Savunma Bakanlığı’nın yalnızca 2026 yılı için 33 milyar wonluk bütçe ayırdığı, bu kapsamda 11 binden fazla ticari drone satın alınacağı belirtiliyor. Ancak War on the Rocks’a göre asıl sorun para değil. Analizin en dikkat çekici kısmı da burada başlıyor.
“500 bin drone savaşçısı” ama eğitecek kadro yok
Yazıya göre Güney Kore ordusu son yıllarda ciddi bir personel krizine girdi. Özellikle astsubay ve uzman çavuş kadrolarındaki çöküş, projenin en büyük açmazı olarak görülüyor. 2020’de yüzde 95 olan profesyonel asker alım oranının 2024’te yüzde 42’ye kadar düştüğü belirtiliyor.
Analiz, modern drone savaşının yalnızca cihaz satın almakla kurulamayacağını savunuyor. Çünkü savaş alanında etkili bir drone gücü oluşturabilmek için geniş bir eğitmen ağı, elektronik harp uzmanları, bakım ekipleri ve koordinasyon altyapısı gerekiyor.
Makale, Ukrayna örneğinin Güney Kore tarafından yanlış okunduğunu öne sürüyor. Ukrayna’daki drone eğitim merkezlerinin büyük ölçüde gönüllü ağlar, savaş motivasyonu ve esnek savaş hukuku sayesinde çalıştığı; Güney Kore’nin ise barış dönemi bürokrasisi içinde aynı modeli kopyalayamayacağı ifade ediliyor.
Çin bağımlılığı yeni güvenlik krizine dönüşüyor
Analizde dikkat çekilen bir diğer kritik mesele ise Çin bağımlılığı. Güney Kore’de kullanılan küçük ticari droneların yaklaşık yüzde 90’ının Çin üretimi olduğu belirtiliyor. Özellikle motor, batarya, uçuş kontrol sistemi ve kamera gibi temel bileşenlerde Çin’in küresel hakimiyet kurduğu vurgulanıyor.
Seul yönetimi bu nedenle yerli üretim şartı getirmiş olsa da, Güney Kore sanayisinin küçük FPV drone ekosisteminde henüz yeterli kapasiteye ulaşamadığı ifade ediliyor. Analiz, Washington’un hâlâ meseleyi “ekipman açığı” olarak gördüğünü ancak asıl problemin üretim zinciri ve insan kaynağı olduğunu savunuyor.
War on the Rocks’un analizine göre dünyadaki askeri dengeler artık milyarlarca dolarlık savaş uçaklarından çok; ucuz, seri üretilebilen ve sürü halinde kullanılabilen insansız sistemler üzerinden şekilleniyor.
Bu nedenle Güney Kore’nin “500 bin drone savaşçısı” projesi NATO’dan Tayvan’a kadar tüm müttefik blok için kritik bir test olarak görülüyor. Çünkü Ukrayna savaşı sonrası ortaya çıkan yeni gerçeklik, klasik orduların artık tek başına yeterli olmadığını gösteriyor.
Ancak analiz, Seul yönetiminin ilan ettiği hedefin mevcut şartlar altında gerçekçi olmadığını savunuyor. Yazının en dikkat çekici cümlesi ise şu değerlendirme oluyor:
“Güney Kore 500 bin drone savaşçısına ulaşamayacak. Asıl soru, gelecek nesil askerleri eğitecek insanların hâlâ orduda olup olmayacağıdır.”