Onun liderliği, İslam’ın statükocu ya da edilgen bir din ötesinde; aksine adaletsizliğin, ahlaki çürümenin ve emperyalizmin kökünü kazımayı hedefleyen aksiyoner, devrimci ve dinamik bir güç olduğunu tüm dünyaya kanıtlayan entelektüel ve pratik bir vesikadır.
Tarihsel süreç, insanlığın fıtri safiyetini temsil eden Hak ile onun karşısında konumlanan Batıl’ın yapısal çatışmasından ibarettir. Bu çatışma, ilk insandan bu yana form değiştirse de özünü korumuştur: Bir tarafta mülkiyeti, gücü ve insan onurunu metalaştırarak tahakküm kurmak isteyen Kabili refleks; diğer tarafta ise adaleti, fıtratı ve ilahi nizamı savunan Habili duruş. Günümüzde, emperyalizmin sadece askeri ve ekonomik boyutta kalmayıp, küresel ölçekte yapılandırılmış derin ahlaki çürüme ağlarıyla (Epstein rejimi olarak sembolleşen pedofili, insan kaçakçılığı ve şantaj mekanizmalarıyla) insanlığı kuşattığı post-modern çağda; bu Kabili düzene karşı Habil’in tarihsel çığlığını entelektüel ve eylemsel bir boyuta taşıyan en somut figür Seyyid Ali Hamaney’dir.
Onun liderliği ve yaşam felsefesi, İslam’ın devrimci yorumunu modern dünyanın siyasal krizlerine eklemleyen, küresel şeytani bloklarla uzlaşmayı yapısal bir imkansızlık olarak gören Hüseyni bir duruşun tezahürüdür.
Devrimci İmam ve Direnişin Arka Planı
Seyyid Ali Hamaney’in bugünkü uzlaşmaz siyasal hat safhası, teorik bir kurgudan ziyade bizzat tecrübe edilmiş bir adanmışlığın ürünüdür. 1939 yılında Meşhed’de, oldukça mütevazı ve zahit bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Hamaney, gençlik yıllarından itibaren Şah rejiminin despotizmine ve arkasındaki Anglo-Amerikan emperyalizmine karşı cephe almıştır.
1960 ve 70’li yıllarda, Savak (Şah'ın gizli servisi) tarafından defalarca tutuklanmış, ağır işkencelere maruz kalmış ve İran’ın en ücra köşelerine sürgün edilmiştir. Devrimin teorik zeminini oluşturan Devrimci İslam dersleri ve İslam düşüncesi üzerine yaptığı felsefi okumalar, zindan hücrelerinde entelektüel bir olgunluğa erişmiştir. O, entelektüel birikimini meydanların praksisiyle birleştiren bir liderdir.
1979 İslam Devrimi’nin ardından, ülkenin en kritik dönemlerinde sorumluluk almaktan kaçınmamıştır. Savunma Bakanlığı ve Yüksek Savunma Konseyi’ndeki görevleri sırasında, Saddam rejiminin arkasındaki küresel blokların İran'ı boğmak istediği sekiz yıllık zorlu savaşta, bizzat ön cephelerde, askerlerin arasında yer almıştır. Onun askeri ve stratejik dehası, cephenin tozu ve barutu içinde şekillenmiştir.
Ayetullah Hamaney’in cephe hatlarında ve devrimin ilk yıllarında sergilediği bu pratik adanmışlık, onu 1981 yılında cumhurbaşkanlığı makamına taşımıştır. Devrimin en sancılı döneminde, iç hatlarda terör örgütlerinin suikastları ve dış hatlarda topyekûn bir savaş sürerken üstlendiği bu görev, onun devlet yönetimi ile saha gerçekliğini birbirine kenetlemesini sağlamıştır. İki dönem yürüttüğü cumhurbaşkanlığı boyunca, cephedeki askerden sokaktaki işçiye kadar toplumun her katmanıyla kurduğu doğrudan bağ, onun liderlik karakterinin omurgasını oluşturmuştur.
1989 yılında İmam Humeyni’nin vefatının ardından Uzmanlar Meclisi tarafından İslam Devrimi'nin Rehberi olarak seçilmesi, onun hayatındaki o büyük "şehadet misyonunun" en ağır sorumluluk evresini başlatmıştır. Bu geçiş dönemi, küresel sistemin Sovyetler Birliği'nin çöküşüyle birlikte "Tarihin Sonu" ilan ettiği ve tek kutuplu Amerikan hegemonyasını dünyaya dayattığı bir kesite denk gelir. İşte bu post-modern kuşatma çağında Hamaney, teslimiyetçi veya statükocu bir çizgiyi tamamen reddederek, devrimci İslam’ın sınırlarını İran coğrafyasının ötesine taşımıştır.
Liderliği altındaki çeyrek asrı aşkın sürede, bölgesel ve küresel ölçekte inşa ettiği "Direniş Ekseni", onun askeri dehası ile entelektüel vizyonunun somut bir praksisidir. Siyonist işgale, emperyalist müdahalelere ve bölgeyi mezhepsel savaşlarla dizayn etmek isteyen taşeron şebekelerine karşı kurulan bu hat; Lübnan’dan Yemen’e, Irak’tan Suriye’ye uzanan bir direniş bilincine dönüşmüştür. Onun bu süreçteki en büyük stratejik hamlelerinden biri, mazlum halkların kalbine o Hüseyni "zilleti kabullenmeme" şiarını bir daha sökülmeyecek şekilde yerleştirmek olmuştur.
Onun rehberlik dönemi, aynı zamanda entelektüel bir cihat dönemidir. Batı’nın sömürgeci akademisine, oryantalist dayatmalarına ve kültür endüstrisine karşı "İlimde Devrim" ve "İslami Uyanış" tezlerini savunmuş; gençliğe, üniversitelere ve bilim insanlarına her fırsatta yerli ve milli bir kalkınmanın stratejik önemini aşılamıştır. İmam Hamaney, nükleer teknolojiden savunma sanayisine kadar maruz kalınan tüm ambargoları, ümmetin kendi küllerinden doğması için birer "bağımsızlık vesilesine" dönüştürmeyi başarmıştır.
Hayatının son demine kadar saray şatafatından uzak, adeta bir derviş hücresini andıran mütevazı evinde sürdürdüğü yaşamı, küresel elitlerin lüks ve şantaj üzerine kurulu dünyasına indirilmiş en büyük ahlaki darbedir. Bedeni suikastların, ruhu ise onlarca yıllık küresel tiranlığın amansız saldırılarının izlerini taşırken, o hâlâ ilk günkü zindan hücrelerinin kararlılığı ve cephe hatlarının cesaretiyle ümmetin önünde yürümektedir. Onun ömrü; teorisi zindanlarda yazılmış, pratiği cephelerde sınanmış ve nihayeti şehadet bilinciyle mühürlenmiş devrimci bir destanın yaşayan tecessümüdür.
Küresel Epstein Rejimi ve Post-Modern Şeytaniliğe Karşı Amansız Savaş
Bugün emperyalizm, sadece sınırları işgal etmemektedir; post-modern dünya, insan fıtratını, aileyi, çocukları ve ahlakı hedef alan yapısal bir çürüme üretmektedir. "Epstein Rejimi" olarak kavramsallaştırılan olgu; küresel elitlerin, finans kapital sahiplerinin ve siyasi figürlerin insan onurunu hiçe sayarak kurdukları hegemonik ve sapkın tahakküm ağının görünen yüzüdür.
Seyyid Ali Hamaney’in küresel sisteme yönelttiği eleştiri, ontolojik ve fıtri bir müdafaadır. O, Batı merkezli küresel şer odaklarının insanlığı "modern bir kölelik" ve "ahlaki nihilizm" sarmalına sürüklediğini en net teşhis eden liderlerdendir. Uluslararası arenada dayatılan ahlaki yozlaşma paketlerine, kültürel emperyalizme ve insanı ilahi özünden koparmayı hedefleyen post-modern dayatmalara karşı İslam’ın devrimci, koruyucu ve adil sesini yükseltir. Küresel şeytani bloklarla uzlaşmamasının temel sebebi, bu blokların insanlığın fıtratına savaş açmış olduğu gerçeğidir.
Ayetullah Hamaney için şehadet, hayatın trajik ya da tesadüfi bir sonu değildir. Hayatın tüm evrelerini organize eden, kararlara istikamet veren en üstün misyon ve vizyondur. Bu misyon, onun bedeninde somut bir nişane olarak taşınmaktadır:
Ebu Zer Camii'nde konuşma yaptığı sırada, karanlık zihinler tarafından kürsüye yerleştirilen bir teybin içine gizlenmiş bombanın patlaması sonucu ağır yaralanmıştır. Bu suikast girişimi neticesinde sağ kolu, ses telleri ve akciğeri ciddi şekilde hasar görmüştür. O günden bu yana, işlevini kaybeden sağ koluyla, adeta ölümün eşiğinden dönmüş "yaşayan bir şehit" olarak hayatına devam etmektedir.
Bu somut tecrübe, onun siyasal psikolojisini ve liderlik karakterini kökten etkilemiştir. Ölümü çoktan aşmış, dünyevi tehditleri, ambargoları ve askeri gözdağı stratejilerini boşa çıkarmış bir iradenin kaynağı bu şehadet telakkisidir. General Kasım Süleymani gibi en yakın yol arkadaşlarını şehadete uğurlarken döktüğü gözyaşı, bir kayıp acısından ziyade, o kutsal misyona olan sarsılmaz bağlılığın ve ahde vefanın göstergesidir.
Bu minvalde post-modern çağ, değerlerin flulaştığı, hakikat sonrası (post-truth) anlatıların egemen olduğu ve güce biat etmenin rasyonalize edildiği bir dönemdir. Böyle bir vasatta Seyyid Ali Hamaney, İmam Hüseyin’in Kerbela’da sergilediği o ödünsüz ve tavizsiz duruşu günümüz dünyasına taşımaktadır.
Kuşatmalar, ekonomik yaptırımlar, medya manipülasyonları ve diplomatik izolasyon politikaları karşısında o, ümmetin izzetini ve mazlum halkların hukukunu savunmaktan bir adım bile geri atmamıştır. Zamanın Ali’si olarak, modern dünyanın Yezidî dayatmalarına karşı durmakta; adaleti, direnişi ve bağımsızlığı savunarak yeni bir Kerbela bilinci inşa etmektedir.
Onun liderliği, İslam’ın statükocu ya da edilgen bir din ötesinde; aksine adaletsizliğin, ahlaki çürümenin ve emperyalizmin kökünü kazımayı hedefleyen aksiyoner, devrimci ve dinamik bir güç olduğunu tüm dünyaya kanıtlayan entelektüel ve pratik bir vesikadır.
Selam olsun sana ey yeryüzünün yalın ayaklılarının rehberi.