Tam da bu boşlukta, “Kürt Milli Platformu” fikri ortaya çıkıyor. Bu platform, klasik parti siyasetinin ötesine geçen, daha geniş perspektifler tabanlı, daha kapsayıcı ve daha stratejik bir örgütlenme modeli iddiası taşıyor.
Kürt siyasal alanı, son yılların en derin kırılmalarından birine doğru sürüklenirken, dikkatler giderek daha fazla “Kürt Milli Platformu” olarak adlandırılan yeni arayışlara çevriliyor. Doğu Perinçek’e yakın Ulusal Kanal’dan Nefes Gazetesine, Ulusalcı medyadan muhafazakar kimliklere kadar geniş bir medya yelpazesinde tartışıldı. Henüz kurumsal sınırları netleşmemiş bir platform olmasına rağmen hem sahada hem de entelektüel düzlemde ciddi bir tartışma yaratıyor.
Diyarbakır’da yapılan konferans epey hareketli geçti. Kürt Milli Marşları ve Kürt bayrağı eşliğinde yapılan konferans Cumhurbaşkanı baş danışmanı olan Mehmet Uçum’u harekete geçirdi ve birkaç paragraflık bir açıklama yapmak zorunda kaldı. Türk Milliyetçileri ise ülkeyi böldürtmeyiz diyerek yüzlerce paylaşım yapmıştı. Peki; Kürt Milli Platformu kimdir ve neyi amaçlamaktadır?
Tıkanan Hat: DEM Siyaseti ve Temsil Krizi
Bugün Kürt siyasetinin merkezinde yer alan DEM Parti, uzun süredir bir “temsiliyet krizi” ile karşı karşıya. Bu kriz, yalnızca seçim sonuçları ya da parlamenter etkinlikle sınırlı kalmıyor daha derin bir anlam kaymasına da işaret ediyor. DEM çizgisi, bir dönem toplumsal mobilizasyonu yüksek, ideolojik olarak güçlü ve sahada karşılığı olan bir hareket olarak öne çıkıyordu. Ancak son yıllarda bu dinamizmin yerini, daha temkinli, daha kontrollü ve çoğu zaman edilgen bir siyasal dilin aldığı yönünde ciddi eleştiriler var. Özellikle genç kuşaklar arasında, bu siyasetin “tarihsel iddiasını yitirdiği” yönünde güçlü bir kanaat oluşmuş durumda.
Kürt gençleri artık DEM siyasetinin rasyonel zeminden uzaklaştığını, demokratik modernite kavramları ile muğlak, belirsiz bir söylem dayattığını, yapılan çözüm sürecinin ise şeffaf olmadığını ve bu konuda nasıl bir sonuç doğuracağını ise kestiremediklerini beyan etmektedir. Dolayısıyla DEM Parti hem Kürt sosyolojisinde hem de Kürt siyasetinde ciddi bir tıkanıklık yaratmıştır.
Bu tıkanıklığın birkaç temel boyutu öne çıkıyor: Birincisi, radikal söylem ile reel siyaset arasındaki mesafenin açılması. İkincisi, tabanın talepleri ile merkez siyasetin dili arasındaki uyumsuzluk. Üçüncüsü ise, uluslararası ve bölgesel gelişmelere karşı geliştirilen stratejik reflekslerin zayıflaması.
Platform yakın zamanda hazırladığı bir metinde DEM siyaseti ve Öcalan paradigmasına karşıt olarak şunları beyan etmektedir: “Platformumuz; Demokratik Cumhuriyet, Demokratik Ulus, Demokratik Entegrasyon, Demokratik Toplum vb. isimler altında milletimize sunulan projelerin milletimizin temel hak ve özgürlüklerine dair taleplerinin hiçbirini karşılamadığını ve bu projeler ile mesai tüketenlerin Kürd milletinin temsilcileri olamayacaklarını değerlendirmiştir. Platformumuzun temel ilkelerinden biri, Kürd Milletinin kendi ülkesinde eşitliğe dayalı siyasi statü ile kendisini yönetme hakkının ertelenemez, devredilemez ve tartışılamaz olduğudur.”
Kürt siyasetinin yeniden şekillenmesinde en kritik başlıklardan biri, yıllardır tartışılan ancak bir türlü somutlaşmayan “barış süreci.” Özellikle Çözüm Süreci sonrası oluşan boşluk, bugün hâlâ doldurulabilmiş değil.
Barış kavramı, siyasal söylemde güçlü bir yer tutmaya devam etse de, bu söylemin içi giderek boşalıyor. Taraflar arasında güvenin yeniden inşa edilememesi, sürecin kurumsal bir zemine oturtulamaması ve kamuoyuna açık, şeffaf bir yol haritasının olmaması; bu alanı umuttan çok “belirsizlik” ile tanımlar hale getirdi.
Bugün gelinen noktada, barış süreci bir çözüm projesinden ziyade, bir “retorik alanı” olarak işlev görüyor. Bu durum ise yeni arayışların önünü açıyor.
Kürt Milli Platformu: Bir Tepki mi, Yeni Bir Paradigma mı?
Tam da bu boşlukta, “Kürt Milli Platformu” fikri ortaya çıkıyor. Bu platform, klasik parti siyasetinin ötesine geçen, daha geniş perspektifler tabanlı, daha kapsayıcı ve daha stratejik bir örgütlenme modeli iddiası taşıyor.
Platformun en dikkat çekici yönü, ideolojik olarak tek bir çizgiye yaslanmaktan ziyade, farklı Kürt siyasal geleneklerini bir araya getirme potansiyeli. Bu yönüyle, hem geleneksel hareketin içinden gelen aktörleri hem de daha liberal, daha muhafazakâr ya da daha entelektüel çevreleri kapsama iddiası taşıyor. Ancak bu durum aynı zamanda bir risk barındırıyor: Çok seslilik ile dağınıklık arasındaki ince çizgi. Platformun henüz netleşmemiş yapısı, bazı çevreler tarafından “tarihsel bir fırsat” olarak görülürken, bazıları tarafından ise “belirsiz ve kırılgan” bir girişim olarak değerlendiriliyor.
Kürt Milli Platformu talepleriinn hayata geçirilmesi sürecinde, mücadelenin sivil, demokratik ve uluslararası hukuk normları temelinde yürütülmesi gerektiği vurgulayarak şu 6 maddeyi gündeme getirmiştir.
Konferansımız, Kürd Milli Platformu’nun, Kürd milletinin kendi kendini yönetme hakkı başta olmak üzere şu taleplerinin arkasında duracağını vurgular:
1- Anadilde eğitim hakkının tanınması ve Kürdçenin kamusal statüsü olan resmi bir dil olarak kabul edilmesi
2-Başta Kürdistan ismi olmak üzere değiştirilen ve yasaklanan yer isimlerinin geri verilmesi,
3- Düşünce ve örgütlenme özgürlüğü önündeki engellerin kaldırılması,
4- Tarihi Kürd şahsiyetlerinin mezar yerlerinin açıklanması ve itibarlarının iade edilmesi,
5- Kaynakların milletimizin tasarrufuna verilmesi,
6- Milletlerin kendi kaderini tayin hakkı çerçevesinde siyasal statü taleplerinin tanınması
Medya Alanında Sessiz Bir Seferberlik
Dikkat çekici bir diğer unsur ise, Kürt Milli Platformu etrafında oluşan medya hareketliliği. Özellikle alternatif medya kanallarında, sosyal medya platformlarında ve bağımsız yayın organlarında bu konuya dair içeriklerin arttığı gözlemleniyor.
Bu durum, klasik medya yapılarının dışında gelişen bir entelektüel mobilizasyona işaret ediyor. Yazılar, analizler, tartışma programları ve saha gözlemleri; kültürel ve düşünsel bir zemin üzerinde yükseldiğini gösteriyor.
Diğer taraftan Kürt Milli Platformu’nun geleceği, yalnızca iç dinamiklere bağlı değil. Türkiye’nin iç siyaseti, Ortadoğu’daki güç dengeleri ve uluslararası aktörlerin pozisyonları; bu oluşumun kaderini doğrudan etkileyecek faktörler arasında. Özellikle Suriye, Irak ve İran’daki gelişmeler; Kürt siyasetinin bütüncül bir perspektifle ele alınmasını zorunlu kılıyor. Bu bağlamda platformun, sadece Türkiye merkezli değil, bölgesel bir strateji geliştirmesi gerekecek. Bu anlamda büyük iddialarda bulunan bu hareket, bunları sahada pratize edecek mi yakın bir zamanda göreceğiz?
Kürt siyaseti bugün, bir yol ayrımında bulunuyor. Mevcut yapının sınırlarına ulaşmış olması, yeni arayışları kaçınılmaz kılıyor. Kürt Milli Platformu, bu arayışın en somut ifadesi olarak öne çıkıyor. Ancak asıl soru hâlâ açık: Bu platform, gerçekten yeni bir siyasal paradigma mı kuracak, yoksa mevcut krizin bir semptomu olarak mı kalacak?
Cevap toplumun, entelektüellerin ve genç kuşakların vereceği kolektif tepkiye bağlı olacak.