Emekli Albay Daniel Davis, Orta Doğu'daki Batı menşeli hava savunma sistemlerinin İran'ın modernize füzeleri ve İHA'ları karşısında yetersiz kaldığını, THAAD ve Patriot gibi sistemlerin mutlak koruma sağlayamadığını belirtti.
Orta Doğu semalarında inşa edilen çok katmanlı hava savunma mimarisi, İran’ın hızla modernize ettiği füze cephaneliği ve değişen saldırı doktrini karşısında en kritik testlerinden birini veriyor. ABD ordusundan emekli Albay Daniel Davis, kendi YouTube kanalı üzerinden yayımladığı geniş kapsamlı analizde, bölgedeki Batı menşeli savunma ağlarının Tahran kaynaklı tehditleri engellemede pratikte yetersiz kaldığını vurguladı. Yıllardır milyarlarca dolarlık yatırımlarla tahkim edilen bu şemsiyenin sahadaki gerçeklikle örtüşmediğini belirten Davis, özellikle İsrail’den Körfez monarşilerine, Amerikan garnizonlarından stratejik enerji tesislerine kadar uzanan coğrafyada hiçbir sistemin mutlak bir koruma sağlayamadığının altını çizdi.
Emekli Albayın değerlendirmelerine göre, bölgesel aktörlerin başında gelen Suudi Arabistan yönetimi sahadaki bu operasyonel gerçeği net bir şekilde kavramış durumda. Tahran yönetiminin geçmişteki ve güncel krizlerde askerî ya da stratejik ekonomik hedefleri doğrudan vuracağını ilan ettiğinde bunu sahada tatbik edebildiğini hatırlatan Davis; THAAD, Patriot PAC-3 ve İsrail’in Demir Kubbe bileşenlerinin bu saldırıları tamamen önlemede başarısız olduğunu ifade etti. Davis, konuşlu savunma bataryalarının niceliksel büyüklüğünün bir anlam ifade etmediğini, zira eldeki PAC-3 mühimmatının füzelerin terminal hızını ve manevra kabiliyetini karşılamada doğru teknolojik cevabı üretemediğini savunarak sahadaki durumu "Nokta. Kimse bunu durduramadı" ifadesiyle özetledi.
Bu zafiyetin arkasında yalnızca sistemlerin teknik limitleri değil, aynı zamanda modern hava savunma harbinin değişen doğası yer alıyor. İran'ın son yıllarda geliştirdiği Hayber Şekan, Fettah ve Kadir gibi katı yakıtlı balistik füzeler, atmosferin dışına çıktıktan sonra hedefe yönelirken terminal fazda sergiledikleri yüksek manevra yeteneğiyle radarların önleme yörüngesi hesaplamasını ciddi oranda zorlaştırıyor. Buna ek olarak Tahran, tekil fırlatmalar yerine Şahid serisi kamikaze insansız hava araçları, alçaktan uçan seyir füzeleri ve balistik füzeleri eş zamanlı kullanarak savunma radarlarını ve komuta kontrol merkezlerini "doyurma" taktiğiyle kilitliyor.
Meselenin bir diğer kritik boyutunu ise savunma ile saldırı arasındaki derin ekonomik ve lojistik uçurum oluşturuyor. İran’ın düşük maliyetle seri ürettiği füzeleri veya kamikaze İHA sürülerini engellemek için kullanılan tek bir Patriot PAC-3 veya THAAD önleyici füzesinin birim maliyeti milyonlarca doları buluyor. İsrail, Ürdün, Bahreyn, Kuveyt ve Birleşik Arap Emirlikleri gibi ülkelerde konuşlu bataryalar, yoğun bir yaylım ateşi karşısında sınırlı füze stoku nedeniyle çok kısa sürede tükenme riskiyle karşı karşıya kalıyor. Envanterin bu denli hızlı erimesi, caydırıcılığı zayıflatırken bölgesel hava savunma şemsiyesini sürdürülemez bir lojistik döngüye itiyor.
Davis’in işaret ettiği tablo, Orta Doğu’daki güvenlik mimarisinin yalnızca daha fazla batarya konuşlandırarak güvenceye alınamayacağını gösteriyor. Yüksek teknolojiye sahip Batı hava savunma sistemleri yerel başarılar kaydetse de, koordineli ve çok katmanlı füze taarruzlarının hedefine ulaşmasını tamamen engelleyemiyor. Bu durum, Körfez’deki enerji koridorlarından askerî üslere kadar uzanan geniş hatta caydırıcılık dengelerinin yeniden tanımlanmasına ve müttefik başkentlerde savunma stratejilerinin köklü biçimde sorgulanmasına yol açıyor.