İsrail’in 2026 seçimleri iç siyasette devrim niteliğinde bir değişime imza atarak Netanyahu dönemini kapatabilir; ancak bu değişim, Orta Doğu’nun genel jeopolitik haritasında stratejik bir kulvar değişikliğinden ziyade yalnızca metodolojik bir üslup güncellemesi yaratacaktır.
İsrail, 27 Ekim 2026 tarihinde sandık başına gitmeye hazırlanırken ülke siyaseti kritik bir dönüm noktasının eşiğinde duruyor. Başbakan Binyamin Netanyahu’nun uzun yıllardır sürdürdüğü iktidar koltuğu bu seçimle birlikte sarsılabilir. Ancak analistler ve bölge uzmanları, iç siyasetteki muhtemel bir lider değişiminin İsrail’in Orta Doğu’daki temel güvenlik politikalarında radikal bir eksen kaymasına yol açmayacağını vurguluyor. Sandıktan kim çıkarsa çıksın, Tel Aviv’in bölgesel aktörlerle olan ilişkilerinde köklü bir zihniyet değişiminden ziyade yalnızca üslup ve taktik farklılıklarının yaşanacağı öngörülüyor.
Aşırı Sağın Gölgesinde Siyaset ve İktidar Denklemi
7 Ekim 2023 sonrası başlayan savaş sürecinin üçüncü yılında İsrail, hem uluslararası alanda derin bir yalnızlaşmayla hem de bölgesel çapta tırmanan gerilimlerle mücadele ediyor. Binyamin Netanyahu, iktidarda kalabilmek adına Bezalel Smotrich ve Itamar Ben-Gvir gibi aşırı sağcı müttefiklerine bağımlı bir yönetim sergiledi. Bu figürler, oy oranlarının ötesinde bir etki elde ederek Batı Şeria’da yasa dışı yerleşimlerin genişletilmesinden Filistin Yönetimi’nin zayıflatılmasına kadar birçok sert politikanın mimarı oldu. Seçimlerin Netanyahu lehine sonuçlanması, bu radikal kanadın devlet mekanizmasındaki nüfuzunu daha da pekiştirecek.
Öte yandan muhalefet cephesinde Gadi Eisenkot, Naftali Bennett ve Yair Lapid gibi isimlerin liderliğinde şekillenecek olası bir hükümet senaryosu gündemde. Ancak muhalefetin zaferi, İsrail’in bölgesel vizyonunda radikal bir kırılma anlamına gelmiyor. Aşırı sağın doğrudan hükümette yer almadığı bir iktidar yapısı, diplomatik dilde daha yumuşak bir ton benimseyebilir, müttefiklerden gelen baskılara karşı daha esnek görünebilir ve söylem düzeyinde daha temkinli hareket edebilir. Fakat güvenlik öncelikleri ve stratejik hedefler açısından muhalefet liderleri ile Netanyahu arasında niteliksel bir fark bulunmuyor.
Gazze ve Batı Şeria Politikasındaki Sınırlar
Yeni kurulacak muhtemel bir muhalefet hükümetinin ilk sınav alanı Gazze Şeridi’nin geleceği olacak. Netanyahu sonrası bir yönetimin, Gazze’nin savaş sonrası yeniden inşası sürecinde uluslararası toplumla daha fazla iş birliği yapması ve Filistinli sivil bir idareye sınırlı bir alan açması beklenebilir. Ayrıca Washington, Kahire ve Riyad gibi aktörlerle iletişim kanallarının daha sağlıklı işletilmesi de muhtemel görünüyor. Bununla birlikte, Hamas’ın silahsızlandırılması talebi, İsrail’in bölgedeki güvenlik kontrolünü sürdürme ısrarı ve iki devletli çözüme yönelik isteksizlik muhalefet kanadında da varlığını koruyor.
Batı Şeria hususunda da durum farklı değil. Netanyahu döneminde hız kazanan yerleşimci şiddeti ve resmi olmayan ilhak adımları, muhalefet iktidarında bir miktar frenlenebilir. Ancak bu durum, işgal rejimi altındaki Filistin topraklarının statüsünü değiştirmeyecek. İsrail siyasi merkezinin 1990’lı yıllardaki Oslo sürecinden bu yana hızla sağa kaymış olması, Filistin devletinin kurulmasını hedefleyen her türlü adımı merkez siyaset açısından da imkansız kılıyor. Bu nedenle iktidar değişimi, sahada yaratılan fiili durumun sona ermesinden ziyade diplomatik baskıları yumuşatmaya yarayan bir araç olmaktan öteye geçmeyecek.
Bölgesel Dengeler ve Komşu Ülkelerin Endişeleri
İsrail sandıklarından çıkacak sonuçlar komşu ülkeler, özellikle de Ürdün ve Mısır tarafından yakından takip ediliyor. Amman yönetimi, Batı Şeria’daki istikrarsızlığın artması ve olası bir Filistin nüfusu tahliyesi tehlikesi karşısında büyük bir endişe taşıyor. Smotrich gibi isimlerin Filistin ekonomisini çökertmeye yönelik adımları Ürdün’ün ulusal güvenliğini doğrudan tehdit ediyor. İsrail’de daha terekke edilen bir yönetimin işbaşına gelmesi Amman ve Kahire’ye diplomatik bir nefes aldırabilir; ancak sınır güvenliği, Doğu Akdeniz dengeleri ve askeri varlık gibi temel dosyalarda radikal bir değişim beklenmiyor.
Aynı durum İran ve Hizbullah ile yürütülen gerilim hatları için de geçerli. İsrail’deki tüm ana akım aktörler, Tahran’ın bölgesel nüfuzunu ve direniş eksenini ana tehdit olarak görme noktasında uzlaşı içerisindedir. İsrail’in 2026 seçimleri iç siyasette devrim niteliğinde bir değişime imza atarak Netanyahu dönemini kapatabilir; ancak bu değişim, Orta Doğu’nun genel jeopolitik haritasında stratejik bir kulvar değişikliğinden ziyade yalnızca metodolojik bir üslup güncellemesi yaratacaktır.