İsrail Cinsel Şiddeti Bir Soykırım Aracı Olarak Nasıl Kullanıyor?

"The New Arab" platformunda yayımlanan kapsamlı bir görüş yazısında, İsrail'in kuruluşundan bu yana Filistinlilere yönelik uyguladığı cinsel şiddetin münferit olaylar olmadığı, aksine yerleşimci-sömürgeci politikaların ve soykırım sürecinin sistematik bir parçası olduğu savunuldu.

Etnik Çalışmalar Profesörü Nada Elia tarafından kaleme alınan yazıda, cinsel şiddetin Filistin halkının kimliğini, toplumsal bağlarını ve geleceğini yok etmeyi amaçlayan stratejik bir araç olarak kullanıldığı ifade edildi.

Yazıda, "soykırım" kavramını literatüre kazandıran Raphael Lemkin'in teorilerine atıfta bulunuldu. Lemkin'e göre bir soykırımın sadece fiziksel öldürmeden ibaret olmadığı; hedeflenen halkın kimliğini, haysiyetini, kültürünü ve liderlerini hedef alarak "toplumun ruhunu öldürmeyi" amaçladığı hatırlatıldı. Yazar, İsrail'in 7 Ekim 2023 sonrasında Gazze'de yoğunlaştırdığı saldırıların yanı sıra gözaltı merkezlerinde Filistinli esirlere yönelik uyguladığı cinsel işkence, tecavüz ve çıplak bırakarak teşhir etme gibi yöntemlerin tam da bu amaca hizmet ettiğini vurguladı.

Filistin Feminist Kolektifi'nin (PFC) Raporu

Analizde, 30 Haziran 2026 tarihinde Filistin Feminist Kolektifi (PFC) tarafından yayımlanan "Yırtıcı Bir Devlet: İsrail'in Filistinlilere Yönelik Sistematik Cinsel ve Toplumsal Cinsiyete Dayalı Şiddeti" başlıklı 200 sayfalık titiz rapora dikkat çekildi. Raporda, cinsel şiddetin güncel olaylara bir misilleme olmadığı, aksine onlarca yıllık tarihi bir devamlılığa sahip olduğu belgeleriyle ortaya konuyor.

Yazıda, sömürgeci devletlerin yerli halkların kültürlerini ve toplumsal yapılarını çökertmek için tarih boyunca cinsel şiddete başvurduğu belirtilerek, Kuzey Amerika'daki yerli çocukların kapatıldığı yatılı okullarda yaşanan cinsel istismarlar örnek gösterildi. İsrail'in de benzer bir yöntemi 1948 Nakba (Büyük Felaket) döneminden beri uyguladığı ifade edildi:

1948 Öncesi ve Nakba Döneminde Siyonist milislerin, Filistinlileri topraklarından kaçmaya ve göç etmeye zorlamak için tecavüzü bir terör aracı olarak kullandığı belirtildi. İsrail'in ilk başbakanı David Ben-Gurion'un günlüklerinde, askerlerin Filistinli kadın ve kız çocuklarına yönelik gerçekleştirdiği toplu tecavüz vakalarını sansürsüzce kaydettiği aktarıldı.

1980'lerde İsrail devlet arşivlerini inceleyen İsrailli tarihçi Benny Morris'in, resmi kayıtlara geçen az sayıdaki tecavüz vakasının aslında "buzdağının sadece görünen kısmı" olduğunu kabul ettiği hatırlatıldı.

1967 İşgali dönemi ise Siyasi aktivistlerin, örgütçülerin ve idari tutukluların iradesini kırmak için cinsel işkencenin sistematik bir sorgu yöntemi haline getirildiği vurgulandı.

7 Ekim sonrasında bu uygulamaların en üst seviyeye ulaştığı; doktorlar (Dr. Hüssam Ebu Safiye gibi saygın figürler), kadınlar, erkekler ve çocukların gözaltı kamplarında ağır cinsel şiddete ve insanlık dışı muameleye maruz kaldığı ifade edildi.

Yazar Nada Elia, cinsel şiddetin ve tecavüzün mağdurlar ile toplum üzerinde nesiller boyu sürecek kalıcı psikolojik ve biyolojik hasarlar bıraktığını belirtti. İsrail'in askeri saldırılar bittikten sonra bile "barışı kendi lehine kazanmak" ve Filistinlilerin geleceğini ipotek altına almak için bu yöntemi kullandığını savunarak, uluslararası toplumun bu suçu bir "soykırım aracı" olarak tanıması ve İsrail'i işlediği insanlık suçlarından ötürü sorumlu tutması gerektiği çağrısıyla yazısını sonlandırdı.