Ağır hastalar 200 kilometre yol gitmek zorunda bırakılıyor
Sağlıkta özelleştirme politikaları ve personel dağılımındaki adaletsizlik, özellikle Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da yurttaşların sağlık hizmetine erişimini her geçen gün daha da zorlaştırıyor. Hakkâri’de yaşayan ağır hastalar, üniversite ya da şehir hastanesi bulunmaması nedeniyle yaklaşık 200 kilometre uzaklıktaki Van’a sevk edilmek zorunda kalıyor.
Bölgesel eşitsizlik hayati risk yaratıyor
Van-Hakkâri Tabip Odası Başkanı Op. Dr. Ahmet Koç, kentte üçüncü basamak sağlık hizmetinin olmamasının ciddi sonuçlar doğurduğunu belirtti. Koç, Hakkâri ve Yüksekova’da ağır hastaların Van’a sevk edildiğini, bu durumun hem zaman kaybına hem de trafik kazası riskine yol açtığını söyledi. Koç, “Bu tablo, yurttaşların sağlığını doğrudan tehdit ediyor” dedi.
Hekim ve sağlık emekçisi açığı derinleşiyor
BirGün’den Ada Sude Atak’ın haberine göre, hekim dağılımındaki eşitsizlik nedeniyle Doğu ve Güneydoğu’da bin kişiye düşen hekim sayısı 1–2 arasında değişiyor. Sağlık meslek örgütleri, Hakkâri’de yalnızca hekim değil; hemşire, ebe, tekniker ve tıbbi sekreter açığının da kritik boyuta ulaştığını belirtiyor. Zor koşullarda çalışan sağlık emekçileri ise mobbing, izin sorunları ve yoğun iş yüküyle karşı karşıya kalıyor. Mecburi hizmetini tamamlayan birçok hekimin kentten ayrılmak istemesi, sorunu daha da büyütüyor.
SES raporu tabloyu ortaya koydu
Sağlık ve Sosyal Hizmet Emekçileri Sendikası (SES) Hakkâri Şubesi tarafından hazırlanan raporda, kentteki sağlık sorunları çarpıcı başlıklarla sıralandı. Rapora göre il genelinde ciddi personel eksikliği bulunuyor, aile sağlığı merkezleri ve devlet hastanelerinin fiziki koşulları yetersiz kalıyor. Yüksekova Devlet Hastanesi’nde anjiyo ünitesi yokken; Çocuk Ergen Madde Bağımlılığı Merkezi (ÇEMATEM), Alkol ve Madde Bağımlılığı Merkezi (AMATEM) ve Çocuk İzlem Merkezi (ÇİM) de il genelinde bulunmuyor. Merkez ve Yüksekova’da Kadın Doğum ve Çocuk Hastanesi olmaması ise kadınlar ve çocuklar açısından ayrı bir mağduriyet yaratıyor.
Sağlık meslek örgütleri, Hakkâri’de yaşananların yalnızca bir bölgenin değil, tüm Türkiye’nin sağlık politikalarına dair yapısal bir sorun olduğunu vurguluyor. Yurttaşların yaşam hakkının korunabilmesi için bölgesel eşitsizlikleri giderecek kamucu ve eşitlikçi sağlık politikalarının hayata geçirilmesi gerektiği ifade ediliyor.
