Rusya’nın Avrupa Sokaklarındaki Stratejik Zaferi

SELAHADDİN CENGELİ

Avrupa coğrafyası, yüzeyde gençlik hareketleri, sol dalgalanmalar ve hükümet karşıtı kitlesel protestolarla çalkalanırken, derinde Soğuk Savaş sonrası dönemin en karmaşık ve yıkıcı hibrit savaşlarından birine sahne oluyor. Son dönemde Arnavutluk’tan Fransa’ya, Almanya’dan Doğu Avrupa hattına kadar uzanan sokak hareketleri ve siyasi kutuplaşmalar, ilk bakışta sosyo-ekonomik huzursuzlukların ve hükümet politikalarına duyulan tepkinin tabii bir sonucu gibi görünmektedir. Ancak madalyonun diğer yüzünde, Avrupa’nın toplumsal fay hatlarını haklı olarak doğrudan hedef alan, Rus istihbarat servislerinin (SVR, GRU ve FSB) onlarca yıla yayılan asimetrik müdahale konseptini görmekteyiz. Batı’nın Ukrayna’ya yönelik askeri ve lojistik müdahalesi karşısında Moskova, cephe hattını Doğu Avrupa’nın çamurlu mevzilerinden Batı metropollerinin sokaklarına ve siyasi kulislerine taşımış durumdadır.

Bu küresel istihbari çekişmenin arka planını anlamak için, Batı’nın Rusya’ya uyguladığı yaptırımları delmek adına kurgulanan "Gölge Filo" operasyonları ile Moskova’nın Avrupa içerisindeki asimetrik hamleleri arasındaki doğrudan bağı görmek gerekir. Batı bloğunun Ukrayna üzerinden Rusya’nın stratejik derinliğini hedef alan müdahalelerine karşılık Kremlin, Avrupa Birliği’nin iç bütünlüğünü, toplumsal rızasını ve siyasi istikrarını hedef alan geniş kapsamlı bir hibrit operasyon başlatmıştır. Moskova için mesele ham petrolü gayriresmi yollarla küresel pazarlara sunmak veya ambargoları baypas etmek değildir; asıl hedef, elde edilen bu devasa finansal kaynakları Avrupa’nın kılcal damarlarına sızan etki ajanlarına, marjinal siyasi odaklara ve toplumsal huzursuzlukları tırmandıran alt yapılara aktarmaktır.

Fransa ve Balkanlar Hatında Devrimci Söylemin Rusya Etkisi

Avrupa genelinde uzun yıllardır ilk kez bu kadar etkili, organize ve sistemli hale gelen gençlik ve sol hareketlerin arka planı titizlikle incelendiğinde, Rus etki operasyonlarının izleri açıkça görülmektedir. Fransa’da emeklilik reformundan sosyo-ekonomik eşitsizliklere kadar uzanan haklı toplumsal tepkilerin süratle radikalleşmesi ve devleti işlevsiz kılma noktasına getirilmesi, rastlantısal bir sosyolojik patlama değildir. Fransız iç istihbaratı (DGSI) ve Batılı analistler, sokaklardaki radikal sol grupların ve gençlik kollunun dijital mecralar üzerinden nasıl yönlendirildiğini, Rus kökenli kanallarının toplumsal öfkeyi nasıl körüklediğini ve eylemlerin şiddet dozunu artıracak lojistik/finansal damarların nerelere uzandığını belgelemektedir.

Benzer bir dinamik, Tiran hattında ve Balkanlar coğrafyasında da kendisini göstermektedir. Arnavutluk’ta özellikle İsrail ile kurulan stratejik ve askeri ilişkiler üzerinden hükümete karşı tırmandırılan sol ve gençlik kökenli protestolar, Moskova’nın coğrafi nüfuz alanını genişletme arayışının somut bir yansımasıdır. İsrail karşıtlığı ve antikapitalist söylemler üzerinden konsolide edilen radikal gençlik grupları, farkında olarak ya da olmayarak Rusya’nın Balkanlar’daki NATO ve Batı nüfuzunu kırma stratejisine hizmet eder hale getirilmiştir. Moskova, Avrupa solunun tarihsel olarak taşıdığı anti-emperyalist ve anti-Siyonist hassasiyetleri birer diplomatik ve istihbari silaha dönüştürerek, Batı yanlısı hükümetleri meşruiyet krizine sürüklemeyi başarmıştır.

"Rusya’nın Avrupa’daki Partisi": Afd

Rus istihbaratının Avrupa’ya müdahalesi yalnızca sol spektrumla veya sokak gösterileriyle sınırlı değil. Moskova’nın asimetrik harp doktrini (Gerasimov Doktrini) toplumsal spektrumun her iki ucunu aynı anda besleyerek merkezi çökertmeyi esas alır. Bu durumun en rasyonel ve somut örneği, Almanya’da ivmesi durdurulamayan aşırı sağcı Almanya için Alternatif (AfD) partisidir. Batı medyasında ve güvenlik bürokrasisinde açıkça "Rusya’nın Avrupa’daki partisi" olarak tescillenen AfD, Moskova’nın Alman siyasal hayatına doğrudan müdahalesinin en başarılı operasyonel ürünüdür.

Aşırı sağcı AfD’nin Rusya ile olan finansal, siyasal ve istihbari bağları artık bir iddia olmaktan çıkıp rasyonel kanıtlara dayanmaktadır. Partinin önde gelen isimlerinin Kremlin bağlantılı fonlarla desteklenmesi, Rus medyasının AfD’ye sağladığı devasa propaganda desteği ve partinin açıkça Alman dış politikasını Rusya lehine dönüştürme gayretleri, Moskova’nın Avrupa’nın kalbine sapladığı stratejik bir hançerdir. Ancak işin daha vahim boyutu, Kremlin’in bir yandan AfD üzerinden aşırı sağcı ve mülteci karşıtı retoriği köpürtürken, diğer yandan radikal sol grupları sokaklara dökerek toplumsal çatışma iklimini zirveye taşımasıdır. İki zıt kutbun aynı merkezden gelen etki operasyonlarıyla radikalleştirilmesi, Almanya başta olmak üzere tüm Avrupa’yı yönetilemez hale getirmeyi amaçlamaktadır.

Batı’nın Varoluşsal Güvenlik Krizi

Gelinen noktada, Batı kamuoyu sarsıcı bir hakikatle yüzleşmek zorundadır: Avrupa sokaklarında yükselen sloganlar, yakılan barikatlar ve meclis kürsülerinde tırmanan popülist söylemler, Moskova’dan yönetilen entegre bir müdahale stratejisinin parçasıdır. Rus istihbaratı, Doğu Avrupa’daki askeri sıkışmışlığını, Batı demokrasilerinin açıklarını ve liberal özgürlük ortamını sarsarak telafi etmektedir.

Demokratik kurumların meşruiyetini yitirmesi, sokak hareketlerinin radikalleşerek devlet otoritesine başkaldırması ve parlamentolara Rusya eksenli siyasi yapıların yerleşmesi, Doğu ile Batı arasındaki bu örtülü savaşın görünür sonuçlarıdır. Batı dünyası, Ukrayna’ya askeri yardım sağlarken kendi iç cephesini savunmada yetersiz kalmış; Rusya’nın dezenformasyon, gölge finansman ve etki ajanlığı ağlarının kendi toplumsal dokusunu sarsmasına engel olamamıştır. Avrupa, eğer bu görünmez müdahaleyi doğru okuyamaz ve istihbari savunma mekanizmalarını süratle devreye sokamazsa, kendi sokağında yükselen öfkenin ve kendi parlamentolarında kök salan Rus etkisinin altında kalmaya mahkum olacaktır.