TERÖRSÜZ TÜRKİYE: BİR DEVLETİN GÜCÜ, BİRLİKTE YAŞATABİLME KUDRETİDİR
Yazının Giriş Tarihi: 16.11.2026 10:42
Yazının Güncellenme Tarihi: 16.11.2026 11:17
Silahların sustuğu yerde adalet konuşmalı; korkunun yerini güven, ayrışmanın yerini kardeşlik almalıdır.
Aydoğan Doğan
Bir tarihsel fırsat
Türkiye bir kez daha tarihsel bir eşikte duruyor. Önümüzdeki mesele yalnızca yıllardır süren silahlı çatışmanın sona erdirilmesi değil; toplumsal güvenin yeniden kurulması, ortak geleceğe dair iradenin güçlendirilmesi ve Cumhuriyet’in toplumsal barış temelinde tahkim edilmesidir.
Terörsüz Türkiye hedefi, yalnızca bir güvenlik başlığı olarak ele alınırsa eksik kalır. Kalıcı barış; hukuk, demokrasi, eşit yurttaşlık, sosyal adalet ve ortak kalkınma üzerine kurulmalıdır. Çünkü bir ülkenin birliği, yalnızca sınırlarının korunmasıyla değil, o sınırlar içinde yaşayan herkesin kendisini eşit, güvende ve bu ülkenin gerçek sahibi hissetmesiyle sağlanır.
Güvenlik ile demokrasi birbirinin alternatifi değildir
Terörün sona ermesi bir güvenlik ihtiyacıdır. Demokratik hakların güvence altına alınması ise hukuk ve yurttaşlık gereğidir. Bunlar birbirinin alternatifi değildir. Devlet, silahlı tehdidi ortadan kaldırırken şiddetin yeniden ortaya çıkmasına zemin hazırlayan toplumsal, ekonomik ve siyasal sorunları da çözmekle yükümlüdür.
Temel ilke açıktır: Şiddet siyasetin aracı olamaz; ancak siyasetin konuşamadığı yerde de kalıcı toplumsal barış kurulamaz. Silahın yerine siyaseti, tehdidin yerine hukuku, öfkenin yerine ortak aklı koymalıyız.
Üniter devlet ve eşit yurttaşlık
Türkiye’nin üniter devlet yapısı, ortak siyasal çatımız ve ulusal egemenliğimizin kurumsal temelidir. Bu yapının korunması, yurttaşların kimliklerinden, dillerinden ve inançlarından vazgeçmesini gerektirmez. Güçlü devlet, farklılıkları inkâr eden değil, onları ortak hukuk içinde güvence altına alabilen devlettir.
Türk, Kürt, Arap; Alevi, Sünni; inanan veya inanmayan herkes eşit yurttaştır. Kimse kimliğinden dolayı şüpheli, inancından dolayı makbul, düşüncesinden dolayı ikinci sınıf sayılamaz. Üniter devlet ile eşit yurttaşlık arasında çelişki yaratmak, Türkiye’nin önündeki düşünsel tuzaklardan biridir.
Kürt meselesi ve demokratik siyaset
Kürt meselesini yalnızca terör örgütü üzerinden okumak, tarihsel ve toplumsal gerçekliği eksik değerlendirmektir. PKK’nın silahlı varlığı ile Kürt yurttaşların meşru demokratik, kültürel ve siyasal talepleri aynı şey değildir. Bir terör örgütüyle mücadele etmek, bir halkın kimlik ve eşitlik taleplerini reddetmek anlamına gelmez; Kürtlerin haklarını savunmak da silahlı örgütlerin eylemlerini meşrulaştırmayı gerektirmez.
Kürt yurttaşların anadillerini yaşatabilmeleri, kültürel varlıklarını koruyabilmeleri, siyasal temsil haklarını özgürce kullanabilmeleri ve kamu hizmetlerine eşit erişebilmeleri bir lütuf değil, eşit yurttaşlığın gereğidir. Kürt siyasi hareketinin sorumluluğu da silahlı vesayeti reddederek demokratik siyaseti tek ve meşru mücadele zemini hâline getirmektir.
Süreç toplumsal sözleşmeye dönüşmelidir
Barış, kapalı kapılar ardında birkaç aktörün uzlaşmasıyla değil, toplumun tamamının katılımıyla inşa edilir. Süreç; TBMM merkezli, şeffaf, denetlenebilir ve hukuki güvencelere sahip bir zeminde yürütülmelidir. Silah bırakma ve örgütsel tasfiye doğrulanabilir olmalı; hukuki düzenlemeler açık, öngörülebilir ve eşitlik ilkesine dayanmalıdır. Mağdurların hakları ve adalet duygusu göz ardı edilmemelidir.
Demokratikleşme adımları güvenlik sürecinin sonrasına ertelenmemelidir. Hukukun üstünlüğü, ifade özgürlüğü, seçilmişlerin meşru yetkileri ve yerel yönetimlerin demokratik işleyişi herkes için güvence altına alınmalıdır.
Muhataplara açık çağrı
Devlete ve hükümete çağrımız: Süreci günlük siyasi hesaplardan uzak tutun; hukuki güvenceyi, eşit yurttaşlığı ve demokratik denetimi güçlendirin. Bölgesel eşitsizlikleri giderecek üretim, istihdam ve kamu yatırımlarına öncelik verin.
Kürt siyasi hareketine çağrımız: Silahlı siyasetin her türüyle aranıza açık ve kesin mesafe koyun. Hiçbir örgütün bir halkın iradesi üzerinde vesayet kurmasına izin vermeyin; eşit yurttaşlık temelinde ortak gelecek perspektifini büyütün.
PKK yönetimine ve silahlı yapılara çağrımız: Silah bırakma ve örgütsel tasfiye kararlarını eksiksiz, fiilî ve doğrulanabilir biçimde hayata geçirin. Demokratik siyasetin önündeki silahlı baskıyı sona erdirin.
Muhalefete, özellikle CHP’ye çağrımız: Süreci iktidarın siyasi başarısına indirgemeyin. Eleştirinizi somut çözüm önerileriyle birleştirin; hukuk devleti, demokratikleşme ve toplumsal bütünleşme için sorumluluk üstlenin.
Sivil toplum kuruluşlarına, sendikalara, aydınlara ve meslek örgütlerine çağrımız: Diyalog ve güven ortamını güçlendirin; geçmişin acılarını inkâr etmeden, intikam duygusuna teslim olmadan yüzleşme kültürünü geliştirin.
Barışın ekonomik karşılığı olmalı
Toplumsal barışın ekonomik bir karşılığı da bulunmalıdır. Doğu ve Güneydoğu Anadolu başta olmak üzere bölgesel eşitsizlikler giderilmeli; eğitim, sağlık, altyapı, üretim ve istihdam alanlarında kalıcı yatırımlar yapılmalıdır. Bir çocuğun doğduğu yer, geleceğini belirlememelidir.
Barışın kazancı yalnızca çatışmanın sona ermesi değildir. Kaynakların silaha değil eğitime, bilime, sağlığa, üretime ve insanın refahına ayrılmasıdır. Bir ülkenin en büyük güvenlik yatırımı, çocuklarının geleceğine yaptığı yatırımdır.
Ortak egemenlik, ortak gelecek
Türkiye’nin barış arayışı bölgesel gelişmelerden bağımsız değildir. Ortadoğu’da etnik ve mezhepsel farklılıkların dış müdahalelerin aracı hâline getirilmesi, devlet kurumlarının zayıflaması ve toplumsal parçalanma ağır sonuçlar doğurmuştur. Anti-emperyalizm, yalnızca dış güçlere karşı çıkmak değil; bölge halklarının iradesine saygı göstermek, komşuların egemenliğini savunmak ve hiçbir halkın geleceğinin dışarıdan silahlandırılmış yapılar tarafından belirlenmesine razı olmamaktır.
Türklerin, Kürtlerin, Arapların ve Farsların geleceği düşmanlık üzerine kurulamaz. Türkiye’nin gücü, komşularının zayıflığından değil, bölgede adil ve istikrarlı bir düzenin kurulmasına yaptığı katkıdan gelmelidir.
Yeni bir toplumsal mutabakat
İhtiyacımız olan, geçmişi unutturan bir sessizlik değil; geçmişin acılarını geleceğin ortak sorumluluğuna dönüştüren bir toplumsal mutabakattır. Bu mutabakatın temelinde Cumhuriyet’in yurttaşlık fikri, sosyal devlet, hukukun üstünlüğü, ulusal egemenlik ve eşitlik bulunmalıdır. 1921’in farklı toplumsal kesimlerin ortak mücadele iradesini hatırlatan ruhu, bugünün demokratik hukuk düzeni içinde yeniden düşünülmelidir.
Kimse kimliğinden veya inancından vazgeçmek zorunda değildir. Hiç kimse de silahı, tehdidi veya şiddeti demokratik iradenin üzerinde bir güç olarak kullanamaz. Devletin birliği ile yurttaşın özgürlüğü, ulusal egemenlik ile kültürel haklar, güvenlik ile demokrasi aynı toplumsal sözleşmenin birbirini tamamlayan unsurlarıdır.
Son söz
Terörsüz Türkiye, bir tarafın diğerine teslim olması değildir. Herkesin eşit yurttaş olarak yaşadığı, devletin adaletle güçlendiği, halkın refahla buluştuğu ve hiçbir çocuğun eline silah almak zorunda kalmadığı bir ülke hedefidir.
İktidara çağrımız bu süreci kurumsal ve hukuki güvencelere kavuşturmasıdır. Muhalefete çağrımız ortak geleceğe ilişkin sorumluluk üstlenmesidir. Kürt siyasi hareketine çağrımız silahlı siyasetin tarihsel olarak kapanmasını sağlayacak demokratik iradeyi güçlendirmesidir. Devlete çağrımız gücünü adaletle birleştirmesidir. Toplumumuza çağrımız ise birbirimizi dinlemekten ve ortak geleceğimizi savunmaktan vazgeçmemesidir.
Türkiye’yi bir arada tutacak olan korku değil güvendir; zor değil adalettir; ayrılık değil eşitliktir. Bir devletin gerçek gücü, yalnızca sınırlarını korumasında değil, o sınırlar içinde yaşayan herkesi adaletle bir arada yaşatabilmesindedir.
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
Aydoğan Doğan
TERÖRSÜZ TÜRKİYE: BİR DEVLETİN GÜCÜ, BİRLİKTE YAŞATABİLME KUDRETİDİR
Silahların sustuğu yerde adalet konuşmalı; korkunun yerini güven, ayrışmanın yerini kardeşlik almalıdır.
Aydoğan Doğan
Bir tarihsel fırsat
Türkiye bir kez daha tarihsel bir eşikte duruyor. Önümüzdeki mesele yalnızca yıllardır süren silahlı çatışmanın sona erdirilmesi değil; toplumsal güvenin yeniden kurulması, ortak geleceğe dair iradenin güçlendirilmesi ve Cumhuriyet’in toplumsal barış temelinde tahkim edilmesidir.
Terörsüz Türkiye hedefi, yalnızca bir güvenlik başlığı olarak ele alınırsa eksik kalır. Kalıcı barış; hukuk, demokrasi, eşit yurttaşlık, sosyal adalet ve ortak kalkınma üzerine kurulmalıdır. Çünkü bir ülkenin birliği, yalnızca sınırlarının korunmasıyla değil, o sınırlar içinde yaşayan herkesin kendisini eşit, güvende ve bu ülkenin gerçek sahibi hissetmesiyle sağlanır.
Güvenlik ile demokrasi birbirinin alternatifi değildir
Terörün sona ermesi bir güvenlik ihtiyacıdır. Demokratik hakların güvence altına alınması ise hukuk ve yurttaşlık gereğidir. Bunlar birbirinin alternatifi değildir. Devlet, silahlı tehdidi ortadan kaldırırken şiddetin yeniden ortaya çıkmasına zemin hazırlayan toplumsal, ekonomik ve siyasal sorunları da çözmekle yükümlüdür.
Temel ilke açıktır: Şiddet siyasetin aracı olamaz; ancak siyasetin konuşamadığı yerde de kalıcı toplumsal barış kurulamaz. Silahın yerine siyaseti, tehdidin yerine hukuku, öfkenin yerine ortak aklı koymalıyız.
Üniter devlet ve eşit yurttaşlık
Türkiye’nin üniter devlet yapısı, ortak siyasal çatımız ve ulusal egemenliğimizin kurumsal temelidir. Bu yapının korunması, yurttaşların kimliklerinden, dillerinden ve inançlarından vazgeçmesini gerektirmez. Güçlü devlet, farklılıkları inkâr eden değil, onları ortak hukuk içinde güvence altına alabilen devlettir.
Türk, Kürt, Arap; Alevi, Sünni; inanan veya inanmayan herkes eşit yurttaştır. Kimse kimliğinden dolayı şüpheli, inancından dolayı makbul, düşüncesinden dolayı ikinci sınıf sayılamaz. Üniter devlet ile eşit yurttaşlık arasında çelişki yaratmak, Türkiye’nin önündeki düşünsel tuzaklardan biridir.
Kürt meselesi ve demokratik siyaset
Kürt meselesini yalnızca terör örgütü üzerinden okumak, tarihsel ve toplumsal gerçekliği eksik değerlendirmektir. PKK’nın silahlı varlığı ile Kürt yurttaşların meşru demokratik, kültürel ve siyasal talepleri aynı şey değildir. Bir terör örgütüyle mücadele etmek, bir halkın kimlik ve eşitlik taleplerini reddetmek anlamına gelmez; Kürtlerin haklarını savunmak da silahlı örgütlerin eylemlerini meşrulaştırmayı gerektirmez.
Kürt yurttaşların anadillerini yaşatabilmeleri, kültürel varlıklarını koruyabilmeleri, siyasal temsil haklarını özgürce kullanabilmeleri ve kamu hizmetlerine eşit erişebilmeleri bir lütuf değil, eşit yurttaşlığın gereğidir. Kürt siyasi hareketinin sorumluluğu da silahlı vesayeti reddederek demokratik siyaseti tek ve meşru mücadele zemini hâline getirmektir.
Süreç toplumsal sözleşmeye dönüşmelidir
Barış, kapalı kapılar ardında birkaç aktörün uzlaşmasıyla değil, toplumun tamamının katılımıyla inşa edilir. Süreç; TBMM merkezli, şeffaf, denetlenebilir ve hukuki güvencelere sahip bir zeminde yürütülmelidir. Silah bırakma ve örgütsel tasfiye doğrulanabilir olmalı; hukuki düzenlemeler açık, öngörülebilir ve eşitlik ilkesine dayanmalıdır. Mağdurların hakları ve adalet duygusu göz ardı edilmemelidir.
Demokratikleşme adımları güvenlik sürecinin sonrasına ertelenmemelidir. Hukukun üstünlüğü, ifade özgürlüğü, seçilmişlerin meşru yetkileri ve yerel yönetimlerin demokratik işleyişi herkes için güvence altına alınmalıdır.
Muhataplara açık çağrı
Devlete ve hükümete çağrımız: Süreci günlük siyasi hesaplardan uzak tutun; hukuki güvenceyi, eşit yurttaşlığı ve demokratik denetimi güçlendirin. Bölgesel eşitsizlikleri giderecek üretim, istihdam ve kamu yatırımlarına öncelik verin.
Kürt siyasi hareketine çağrımız: Silahlı siyasetin her türüyle aranıza açık ve kesin mesafe koyun. Hiçbir örgütün bir halkın iradesi üzerinde vesayet kurmasına izin vermeyin; eşit yurttaşlık temelinde ortak gelecek perspektifini büyütün.
PKK yönetimine ve silahlı yapılara çağrımız: Silah bırakma ve örgütsel tasfiye kararlarını eksiksiz, fiilî ve doğrulanabilir biçimde hayata geçirin. Demokratik siyasetin önündeki silahlı baskıyı sona erdirin.
Muhalefete, özellikle CHP’ye çağrımız: Süreci iktidarın siyasi başarısına indirgemeyin. Eleştirinizi somut çözüm önerileriyle birleştirin; hukuk devleti, demokratikleşme ve toplumsal bütünleşme için sorumluluk üstlenin.
Sivil toplum kuruluşlarına, sendikalara, aydınlara ve meslek örgütlerine çağrımız: Diyalog ve güven ortamını güçlendirin; geçmişin acılarını inkâr etmeden, intikam duygusuna teslim olmadan yüzleşme kültürünü geliştirin.
Barışın ekonomik karşılığı olmalı
Toplumsal barışın ekonomik bir karşılığı da bulunmalıdır. Doğu ve Güneydoğu Anadolu başta olmak üzere bölgesel eşitsizlikler giderilmeli; eğitim, sağlık, altyapı, üretim ve istihdam alanlarında kalıcı yatırımlar yapılmalıdır. Bir çocuğun doğduğu yer, geleceğini belirlememelidir.
Barışın kazancı yalnızca çatışmanın sona ermesi değildir. Kaynakların silaha değil eğitime, bilime, sağlığa, üretime ve insanın refahına ayrılmasıdır. Bir ülkenin en büyük güvenlik yatırımı, çocuklarının geleceğine yaptığı yatırımdır.
Ortak egemenlik, ortak gelecek
Türkiye’nin barış arayışı bölgesel gelişmelerden bağımsız değildir. Ortadoğu’da etnik ve mezhepsel farklılıkların dış müdahalelerin aracı hâline getirilmesi, devlet kurumlarının zayıflaması ve toplumsal parçalanma ağır sonuçlar doğurmuştur. Anti-emperyalizm, yalnızca dış güçlere karşı çıkmak değil; bölge halklarının iradesine saygı göstermek, komşuların egemenliğini savunmak ve hiçbir halkın geleceğinin dışarıdan silahlandırılmış yapılar tarafından belirlenmesine razı olmamaktır.
Türklerin, Kürtlerin, Arapların ve Farsların geleceği düşmanlık üzerine kurulamaz. Türkiye’nin gücü, komşularının zayıflığından değil, bölgede adil ve istikrarlı bir düzenin kurulmasına yaptığı katkıdan gelmelidir.
Yeni bir toplumsal mutabakat
İhtiyacımız olan, geçmişi unutturan bir sessizlik değil; geçmişin acılarını geleceğin ortak sorumluluğuna dönüştüren bir toplumsal mutabakattır. Bu mutabakatın temelinde Cumhuriyet’in yurttaşlık fikri, sosyal devlet, hukukun üstünlüğü, ulusal egemenlik ve eşitlik bulunmalıdır. 1921’in farklı toplumsal kesimlerin ortak mücadele iradesini hatırlatan ruhu, bugünün demokratik hukuk düzeni içinde yeniden düşünülmelidir.
Kimse kimliğinden veya inancından vazgeçmek zorunda değildir. Hiç kimse de silahı, tehdidi veya şiddeti demokratik iradenin üzerinde bir güç olarak kullanamaz. Devletin birliği ile yurttaşın özgürlüğü, ulusal egemenlik ile kültürel haklar, güvenlik ile demokrasi aynı toplumsal sözleşmenin birbirini tamamlayan unsurlarıdır.
Son söz
Terörsüz Türkiye, bir tarafın diğerine teslim olması değildir. Herkesin eşit yurttaş olarak yaşadığı, devletin adaletle güçlendiği, halkın refahla buluştuğu ve hiçbir çocuğun eline silah almak zorunda kalmadığı bir ülke hedefidir.
İktidara çağrımız bu süreci kurumsal ve hukuki güvencelere kavuşturmasıdır. Muhalefete çağrımız ortak geleceğe ilişkin sorumluluk üstlenmesidir. Kürt siyasi hareketine çağrımız silahlı siyasetin tarihsel olarak kapanmasını sağlayacak demokratik iradeyi güçlendirmesidir. Devlete çağrımız gücünü adaletle birleştirmesidir. Toplumumuza çağrımız ise birbirimizi dinlemekten ve ortak geleceğimizi savunmaktan vazgeçmemesidir.
Türkiye’yi bir arada tutacak olan korku değil güvendir; zor değil adalettir; ayrılık değil eşitliktir. Bir devletin gerçek gücü, yalnızca sınırlarını korumasında değil, o sınırlar içinde yaşayan herkesi adaletle bir arada yaşatabilmesindedir.