Mutasavvıf bir Türk şairi olan Yunus Emre, 13. yüzyıl sonu ile 14. yüzyılın başlarında Anadolu’da yaşadığı kayıtlarda yer almaktadır. Hacı Bektaş Veli tarafından yetiştirilmesi üzere Tapduk Emre’ye gönderilmiştir. Hatta Hacı Bektaş Veli ile Yunus Emre arasında “himmet-buğday” anlatımı da en çok bilinenler arasındadır. Özellikle Alevi-Bektaşi inanç sisteminde himmet anlayışı, “Talip hizmet-Mürşid himmet” şeklinde de tasvir edilmektedir. Tapduk Emre dergâhına gönderilen Yunus Emre, kırk sene odun taşıyarak hizmet ettiği ifade edilmektedir. Bu dergâhta manevi yolculuğunu tamamlayan Yunus Emre, Anadolu’nun önemli gönül dervişlerinden biri olarak görülmektedir.

Yunus Emre’nin kaynaklarda yer alan birçok şiiri vardır. Bu şiirler genel olarak ilâhi aşk, merhamet, kardeşlik ve İnsan-i Kâmil gibi konuları işlemiştir. Özellikle “Gelin tanış olalım” şiiri, insanın kendi özünü bilmesine, sevgi temelli kardeşliğe ve dünya hayatının geçiciliğine vurgu yapan şiirlerden bir tanesidir. Şiir şöyledir:

“Hak cihana doludur/Kimseler Hakk’ı bilmez/Onu sen senden iste/O senden ayrı olmaz/Dünyaya inanırsın/Rızka benimdir dersin/Niçin yalan söylersin/Çün sen dediğin olmaz/Ahret yavlak ıraktır/Doğruluk tek azıktır
Ayrılık sarp firaktır/Hiç varan geri gelmez/Dünyaya gelen göçer/Bir bir şerbetin içer/Bu bir köprüdür geçer/Cahiller onu bilmez/Gelin tanış olalım/İşi kolay kılalım/Sevelim sevilelim/Dünya kimseye kalmaz/Yunus sözün anlarsan/Ma’nisini dinlersen/Sana bir amel gerek/Bunda kimesne kalmaz.”

Sonuç olarak Yunus Emre, Hakk’ın yaratılmışların özünden ayrı düşünülemeyeceğini, dünyanın bir andan ibaret olduğunu ve kardeşlik, dürüstlük gibi hususların hayat içerisinde yaşatılması gerektiğini ortaya koyarak hem yaşadığı çağa hem de kendisinden sonraki çağlara ışık tutmaktadır.