Trump ve Cumhuriyetçiler, seçim zaferi için Müslümanları hedef alıyor

Middle East Eye’da yayımlanan ve Mobashra Tazamal tarafından kaleme alınan değerlendirmeye göre Cumhuriyetçiler, seçim sürecinde İslamofobiyi sıradan bir siyasi propaganda aracı olmaktan çıkararak devlet politikalarına ve kurumsal uygulamalara taşıyor. Georgetown Üniversitesi bünyesindeki Bridge Initiative’in direktör yardımcısı olan Tazamal, Müslümanlara yönelik düşmanlığın ABD siyasetinde giderek daha sistematik bir nitelik kazandığına dikkat çekiyor.

Müslümanlar seçim kampanyalarının hedefinde

Tazamal'ın değerlendirmesinde öne çıkan gelişmelerden biri, 12 Ekim'de federal ajanların Demokrat Kongre üyesi Ilhan Omar'ın evine düzenlediği baskın oldu. ABD Kongresi'ne seçilen ilk siyahi Müslüman kadın olan Omar, uzun süredir Trump ve Cumhuriyetçi siyasetçilerin hedefinde bulunuyor. Yazara göre bu baskın, Müslüman bir siyasetçiye yönelik siyasi düşmanlığın devlet gücüyle birleşmesinin dikkat çekici bir örneği olarak değerlendiriliyor.

Cumhuriyetçi siyasetçilerin hedefindeki isimler yalnızca Ilhan Omar ile sınırlı değil. Michigan'da Demokrat Parti'nin Senato adayı Abdul El-Sayed de Müslüman kimliği üzerinden yoğun saldırılara maruz kalıyor. Seçilmesi durumunda ABD Senatosu'na giren ilk Müslüman isim olacak El-Sayed, Cumhuriyetçi çevreler tarafından terörizm ve radikal İslam söylemleriyle ilişkilendirilmeye çalışılıyor.

Cumhuriyetçi siyasetçilerin bu söylemleri, Müslümanların ABD'deki siyasal temsilinin güçlenmesiyle aynı döneme denk geliyor. New York Belediye Başkanı Zohran Mamdani'nin siyasi yükselişi ve El-Sayed'in Senato adaylığı, Müslüman Amerikalıların ülkenin siyasi kurumlarında daha görünür hale geldiğini gösteriyor. Tazamal'a göre Cumhuriyetçi çevrelerin bu yükselişe verdiği tepki, dini kimliği doğrudan bir siyasi tehdit gibi sunan kampanyalar üzerinden şekilleniyor.

İslamofobi seçim stratejisinin parçası haline geliyor

Yazıda, Cumhuriyetçilerin Müslümanlara yönelik söylemlerinin seçim propagandasıyla sınırlı kalmadığı, göç politikalarından sivil toplum kuruluşlarına ve dini eğitim kurumlarına kadar uzanan daha geniş bir alana yayıldığı belirtiliyor. Müslüman ülkelerden göçün sınırlandırılması, İslami kuruluşların hedef alınması ve şeriat karşıtı siyasi kampanyalar bu yaklaşımın farklı örnekleri arasında gösteriliyor.

Tazamal, Cumhuriyetçi Parti'nin ekonomik ve toplumsal sorunlara ilişkin eleştirileri karşılamak yerine Müslümanları bir tehdit unsuru olarak gösteren söylemlerden yararlandığını savunuyor. Bu stratejinin temelinde, seçmenlerin dikkatini yönetimin performansından uzaklaştırarak toplumsal korkuları ve dini kimlik üzerinden kutuplaşmayı siyasi kazanca dönüştürme arayışının bulunduğunu belirtiyor.

Bu tablo, ABD'de Müslümanların anayasal hakları, dini özgürlükleri ve kamusal yaşama eşit katılımı bakımından da yeni tartışmaları beraberinde getiriyor. Yazara göre Müslüman Amerikalılar, diğer vatandaşlardan ayrıcalık talep etmiyor; anayasal güvence altındaki eşit haklardan yararlanmak istiyor. Buna karşın siyasi söylemlerin giderek daha fazla Müslüman kimliğini şüphe ve güvenlik tartışmalarıyla özdeşleştirmesi, ülkenin çoğulcu demokratik yapısı açısından ciddi bir sorun oluşturuyor.

Tazamal'ın değerlendirmesi, 3 Kasım 2026'da yapılacak ara seçimler öncesinde Cumhuriyetçi Parti'nin siyasi stratejisinde İslamofobinin nasıl bir rol üstlendiğine ilişkin önemli bir tartışma ortaya koyuyor. ABD'de ekonomik hoşnutsuzluk ve siyasi kutuplaşmanın derinleştiği bir dönemde Müslüman karşıtı söylemlerin seçim sonuçlarına ne ölçüde etki edeceği ise kampanyanın en önemli belirsizliklerinden biri olarak öne çıkıyor.