Türkiye uzun zamandır yalnızca ekonomik kriz yaşamıyor. Aynı zamanda derin bir anlam krizi yaşıyor. Devletin ne olduğu, halkın ne istediği, adaletin nasıl sağlanacağı, dinin kamusal alandaki yeri, kimliklerin nasıl birlikte yaşayacağı ve modern Türkiye’nin hangi istikamete gideceği konusunda ortak dil giderek kayboluyor.
Bugün siyaset, topluma yön veren büyük fikirler üretmek yerine günü kurtaran tartışmalar içinde sıkışmış durumda. Televizyon ekranlarında sürekli kavga var ama düşünce yok. Sosyal medyada slogan çok, çözüm ise az. İnsanlar artık sadece parti değil; yön, anlam ve gelecek arıyor.
Türkiye’nin temel sorunlarından biri de tam burada başlıyor.
Çünkü toplumlar yalnızca seçimlerle ayakta kalmaz. Ortak fikirlerle, ortak adalet duygusuyla ve ortak gelecek tasavvuruyla ayakta kalır. Bir ülke sadece yollarla, binalarla ve projelerle büyümez. Aynı zamanda zihinsel olarak da büyümek zorundadır.
Bugün ise Türkiye’de hem sağ hem sol ciddi bir düşünsel tıkanma yaşamaktadır.
Bir taraf sürekli güvenlik söylemi üretirken toplumsal adalet sorununu ihmal ediyor. Diğer taraf ise halkın inanç dünyasını anlamadan siyaset kurmaya çalışıyor. Kimileri devleti kutsallaştırıyor, kimileri ise devleti bütünüyle düşman görüyor. Oysa devlet ne puttur ne de bütünüyle kötülük kaynağıdır. Devlet; adalet üretirse meşrudur.
Aynı şekilde din meselesi de yıllardır iki uç arasında sıkıştırılıyor. Bir kesim dini tamamen kamusal alan dışına itmek isterken, başka bir kesim dini siyasetin mutlak aracı haline getiriyor. Oysa Anadolu toplumunun gerçekliği daha derindir. Bu toplum hem manevi değerlerine bağlıdır hem de adalet ister. Hem inancını korumak ister hem de onurlu bir hayat yaşamak ister.
Kürt meselesinde de benzer bir çıkmaz oluşmuştur. Bir tarafta inkâr siyaseti, diğer tarafta toplumları birbirinden koparan sert kimlik siyaseti vardır. Halbuki Türkiye’nin ihtiyacı ne inkârdır ne de düşmanlık üretmektir. Türkiye’nin ihtiyacı; eşit yurttaşlığı, kültürel saygıyı ve ortak geleceği birlikte kurabilmektir.
Ekonomide ise yıllardır üretim yerine tüketim büyütülmüş, emek değersizleşmiş, gençler geleceğe olan güvenini kaybetmiştir. Sadece rakam büyüten ama toplumsal huzur üretmeyen bir ekonomi modeli sürdürülebilir değildir. Çünkü adaletin olmadığı yerde büyüme tek başına anlam taşımaz.
Bütün bunlar bize şunu gösteriyor:
Türkiye’nin yeni bir siyasi dile ihtiyacı vardır.
Bu yeni dil;
halktan kopmayan,
inancı küçümsemeyen,
adaleti merkeze alan,
kimlikleri düşmanlaştırmayan,
üretimi ve emeği savunan,
devleti toplumun hizmetinde gören bir anlayış kurmak zorundadır.
Ne kuru sloganlar ne de ithal ideolojiler artık bu topluma yetiyor. Türkiye’nin kendi tarihinden, kendi halkından ve kendi gerçeklerinden çıkan yeni bir düşünce hattına ihtiyacı var.
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
Aydoğan Doğan
Türkiye Yeni Bir Siyasi Dil Arıyor
Türkiye uzun zamandır yalnızca ekonomik kriz yaşamıyor. Aynı zamanda derin bir anlam krizi yaşıyor. Devletin ne olduğu, halkın ne istediği, adaletin nasıl sağlanacağı, dinin kamusal alandaki yeri, kimliklerin nasıl birlikte yaşayacağı ve modern Türkiye’nin hangi istikamete gideceği konusunda ortak dil giderek kayboluyor.
Bugün siyaset, topluma yön veren büyük fikirler üretmek yerine günü kurtaran tartışmalar içinde sıkışmış durumda. Televizyon ekranlarında sürekli kavga var ama düşünce yok. Sosyal medyada slogan çok, çözüm ise az. İnsanlar artık sadece parti değil; yön, anlam ve gelecek arıyor.
Türkiye’nin temel sorunlarından biri de tam burada başlıyor.
Çünkü toplumlar yalnızca seçimlerle ayakta kalmaz. Ortak fikirlerle, ortak adalet duygusuyla ve ortak gelecek tasavvuruyla ayakta kalır. Bir ülke sadece yollarla, binalarla ve projelerle büyümez. Aynı zamanda zihinsel olarak da büyümek zorundadır.
Bugün ise Türkiye’de hem sağ hem sol ciddi bir düşünsel tıkanma yaşamaktadır.
Bir taraf sürekli güvenlik söylemi üretirken toplumsal adalet sorununu ihmal ediyor. Diğer taraf ise halkın inanç dünyasını anlamadan siyaset kurmaya çalışıyor. Kimileri devleti kutsallaştırıyor, kimileri ise devleti bütünüyle düşman görüyor. Oysa devlet ne puttur ne de bütünüyle kötülük kaynağıdır. Devlet; adalet üretirse meşrudur.
Aynı şekilde din meselesi de yıllardır iki uç arasında sıkıştırılıyor. Bir kesim dini tamamen kamusal alan dışına itmek isterken, başka bir kesim dini siyasetin mutlak aracı haline getiriyor. Oysa Anadolu toplumunun gerçekliği daha derindir. Bu toplum hem manevi değerlerine bağlıdır hem de adalet ister. Hem inancını korumak ister hem de onurlu bir hayat yaşamak ister.
Kürt meselesinde de benzer bir çıkmaz oluşmuştur. Bir tarafta inkâr siyaseti, diğer tarafta toplumları birbirinden koparan sert kimlik siyaseti vardır. Halbuki Türkiye’nin ihtiyacı ne inkârdır ne de düşmanlık üretmektir. Türkiye’nin ihtiyacı; eşit yurttaşlığı, kültürel saygıyı ve ortak geleceği birlikte kurabilmektir.
Ekonomide ise yıllardır üretim yerine tüketim büyütülmüş, emek değersizleşmiş, gençler geleceğe olan güvenini kaybetmiştir. Sadece rakam büyüten ama toplumsal huzur üretmeyen bir ekonomi modeli sürdürülebilir değildir. Çünkü adaletin olmadığı yerde büyüme tek başına anlam taşımaz.
Bütün bunlar bize şunu gösteriyor:
Türkiye’nin yeni bir siyasi dile ihtiyacı vardır.
Bu yeni dil;
halktan kopmayan,
inancı küçümsemeyen,
adaleti merkeze alan,
kimlikleri düşmanlaştırmayan,
üretimi ve emeği savunan,
devleti toplumun hizmetinde gören bir anlayış kurmak zorundadır.
Ne kuru sloganlar ne de ithal ideolojiler artık bu topluma yetiyor. Türkiye’nin kendi tarihinden, kendi halkından ve kendi gerçeklerinden çıkan yeni bir düşünce hattına ihtiyacı var.